علم و دانش

با این حسگرها مواد آلاینده دریاها به راحتی قابل تشخیص است

 گروهی از پژوهشگران اروپایی در سیسیل در حال  یافتن راه حل های نوین و فناوری های بصرفه برای کنترل و  نجات وضعیت محیط زیست اقیانوس ها و دریاها و حفاظت از آن ها هستند.در ادامه با گیگ نیوز همراه باشید

یکی از مشکلات جدی آینده قطعاً آلودگی محیط زیست دریاها خواهد بود.

ازجمله موادی که بیشترین تاثیر در آلودگی دریاها دارند هیدروکربنها، فلزات سنگین، آنتی بیوتیک ها و مواد مضر دیگر است.

 تا کنون روش کارآمدی برای تشخیص این آلاینده ها وجود نداشته است.

گروهی از محققان اروپایی که در مسینا در جزیره سیسیل ایتالیا مستقر شده اند پیش نمونه ای از ابزاری را ساخت و آماده کرده اند که هدفش تشخیص و آنالیز مواد آلاینده در آبهای شیرین است.

این ابزار که اتفاقا قایقی روباتیک است یکی از ابزارهای اصلی این پروژه تحقیقاتی موسوم به «براوو» در اروپا است

این روبات  بصورت اتوماتیک از آب دریا نمونه برداری می کند  و روی عرشه قایق این نمونه آب را با حسگرهای قوی و حساسی که دارد مورد آزمایش و آنالیز قرار می دهد.

 جان والاس، از  مهندسین محیط زیست از موسسه «محیط زیست سواحل دریاها در مسینا» که از مهندسین اصلی این پروژه است و با سایر همکاران خود همکاری می کند در مورد قابلیت های این روبات می گوید : « مهم ترین ویژگی این قایق، حسگرهای فوق العاده زیستی آن است.

باکتری ها به وجود مواد سمی در آب واکنش نشان می دهند. مواد سمی مه در دریاها وجپد دارد از نپعی هستند که حتما باید در آزمایشگاه ها مورد بررسی قرار گیرند و این امر موحب صرف هزینه و وقت و حتی عوامل انسانی زیادی خواهد بود اما این روبات تمامی این کارها را خودکار و در فضای کمتری انجام می دهد.»

یکی از کاربردهای این فناوری جدید تشخیص نشت مواد نفتی است.  محققان موسسه «محیط زیست سواحل دریاها در مسینا» حسگرهای زیستی را درون استخری که در آن نشت نفت شبیه سازی شده است، آزمایش می کنند. حسگرها باید به موقع، وقوع آلودگی را هشدار دهند و برای عملیات پاکسازی آماده باشند.

رناتا دنارو، متخصص میکروبیولوژی دریاها از موسسه «محیط زیست سواحل دریاها در مسینا» درباره این آزمایش می گوید: «حسگرهایی هستند که برای تشخیص انواع خاص هیدروکربن مناسبند. آنها را به مدت پنج روز آزمایش می کنیم. طی این مدت عملیات پاکسازی محیط را هم شبیه سازی می کنیم، این عملیات بخشی از برنامه ملی عملیات اضطراری است. با کمک این حسگرهای زیستی می توانیم هشدار اولیه بدهیم و بفهمیم برای بیرون آمدن از وضعیت اضطراری بهترین استراتژی چیست.»

محققان طرح اروپایی «براوو» همچنین یک آزمایشگاه مینیاتوری ساخته اند که به «آزمایشگاه روی تراشه» معروف است و در آن روی سه نوع حسگر زیستی کار می شود: در یکی جلبک به کار برده شده، در دیگری باکتری و در سومی پادتن. واکنش این حسگرها گسیل نور است و می توان آنها را برای هر آلاینده ای بکار برد.

ویتالی مفنبیر، میکروبیولوژیست از دانشگاه لوزان سوئیس می گوید: «درمحفظه های مختلف باکتری گذاشته ایم. وقتی نمونه برمی داریم، حتی اگر یک قطره کوچک آب باشد، آن را روی تراشه می گذاریم. مثلا اگر نمونه حاوی مقادیر زیادی فلزات سنگین باشد، باکتری های موجود در حسگر [در واکنش] نور زیادی تولید می کنند. اگر مقدار این فلزات کم باشد، نور کمتری تولید می کنند. بنابراین می توانیم مقدار ماده آلاینده را اندازه بگیریم.»

موجودات زنده مثل باکتری ها می توانند اطلاعاتی درباره وضعیت محیط زیست دریاها در اختیار ما قرار دهند، که با آنالیزهای معمول به دست نمی آید.

رناتا دونارو، درباره استفاده از موجودات زنده در این حسگرهای زیستی می گوید: «در واقع اطلاعاتی که از آنالیز شیمیایی به دست می آید به ما نمی گوید ارگانیسم زنده چه واکنشی نشان خواهد داد. درحالیکه با کمک این حسگرهای زیستی می توانیم ارزیابی کنیم ماده آلاینده تا چه اندازه خطرناک است، چقدر سمی است و چه اثرات منفی برای محیط زیست دریا در برخواهد داشت.»

 

برای دیدگاه ها کلیک کنید

جوابی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بالا